با حالتي شبيه جنون، با صداي بم
با رعشه‌هاي ممتد و بي‌وقفه، دم‌به‌دم،
ذكري كه لحظه‌لحظه‌ي لب‌ها شد و نوشت:
بايد كه مال من بشوي، بي زياد و كم
بايد جنابِ حضرتِ معشوق من شَوي
تا من فداي حضرتِ معشوق خود شَوَم
فرقي نمي‌كند، چه همين‌جا، چه هركجا
من مستِ چشم‌هات، تو دستي بزن به‌هم
 چشمان تو فرشته‌ي عدل الهي‌اند
حكمي بكن، تو داوري و بنده متّهم
 من متّهم به عاشق چشم شما شدن
من متّهم به اينكه دلت را به‌هم زدم
حرفي بزن، صداي تو زنگ ترانه‌هاست
يك روح تازه با حركاتِ لبت بِدَم
من راضي‌ام به هرچه رضاي دو چشم توست
با دست خود تمامي من را بزن رقم
مُهري بزن، خلاص! به‌يك‌باره حكم كن
تا قتلگاه تو ببَرَندم قدم‌قدم